Tekst kuratorski:
Instalacja mówi o pamięci zapisanej w ciele i o tym, że dziedziczymy nie tylko geny, lecz także emocje, lęki i doświadczenia naszych przodków. Małgorzata Kalinowska nawiązuje do koncepcji traumy międzypokoleniowej, pokazując że ciało jest tkanką pamięci zbiorowej, kształtującej się z tego, co odziedziczone, często przemilczane i nieuleczone. Ciało transgeneracyjne to kompozycja składająca się z trzech ludzkich torsów połączonych zdeformowaną „tkanką”, która w symboliczny sposób oddaje siłę i ciężar „zawieszonej” między pokoleniami, nieuzdrowionej traumy.

Instalacja Kalinowskiej, powstająca w ścisłym festiwalowym kontekście dzielnicy Aniołki, w sąsiedztwie dawnych szpitali i instytucji opiekuńczych, nabiera znaczenia gestu uzdrawiania przeszłości. Artystka pokazuje, że praca z ciałem tu i teraz może stać się symbolicznym sposobem zamykania dawnych ran i przywracania ciągłości między pokoleniami.